Eu ameite.
17/02/2008
Eu ameite.
Fuches O ÚNICO.
Ameite e non souben remedialo.
A destrucción ou a palabra.
Delirabas tinxido de fame por mín.
E eu sentíame unha estrela disonante pousada nos teus beizos de cráter e nácar.
O amor do mar.
Mil castelos de San Felipe dialogando co horizonte.
A cor do mar,
o teu rostro raguñando na estela do sono.
Eu ameite.
Unha chuvia de luz perforando o corpo,
e sempre eras ti,
xenuino e salvaxe,
gadaña dourada abríndome-verdes-azuis suores de lúa,
esculcándome,
e o mesmo demo-cabalo ficaba pracenteiro no furado do
universo.
Eu che dicía “único”.
Che susurraba “enteiro”.
O meu amor-dor-veleno,
que ti bordabas nas páxinas de salitre do meu libro antigo
furado de tesouros.
Comentarios:
-
1. un poema increíble. mucho dolor y belleza. un saludo poetisa!!
Publicado ana | 26/03/2008 19:13:27
-
2. Todo o amado é perenne,
doce
e malvado.
Publicado Carlitos36 | 29/03/2008 16:23:59
-
3. Moita sensibilidade, bicos poetisa
Publicado xosé | 30/03/2008 17:27:58
-
4. hai un tesouro agochado
na túa boca de fresa
Publicado soñador | 31/03/2008 00:44:05
-
5. o teu corazón é o máis grande
e profundo misterio
que aborda os ollos
dun home
bicos
Publicado admirator | 31/03/2008 00:54:15
Castellano Galego 
