Castellano Galego
Castellano Galego Velaí que un galego de Galiza me fai unha emenda polo uso do idioma en Lugo e en todo o territorio que abrangue a condición galega, identidade nacional, que non é un invento e si unha realidade transitabel, palpabel e boa de entender e mellor de vivir. Nós temos un idioma que non é unha abstracción. Non é un ha proposta fría e teórica de filólogos, nin de académicos. Velaí está que ese idioma ( o galego) corresponde fielmente a un pobo que pensou e que puxo nomes, que falou ( e agora ten dúbidas). E iso fíxoo ( e debe facelo)nun territorio e dende esa así é pobo do galego para todos os anos que o Planeta exista, salvo unha desaparición intencionada, ataque ou colonización absoluta que nos meta na nada ( cousa imposibel diría eu). Pois ben. Velaí un idioma que corresponde ao medio no que vive, aos feitos e á alma, ao pensamento e mais ao sentimento.Se é... está. Quen o fala... por ser... está determinado ( e non por aprobalo... ou simplemente por aprendelo para se comunicar... connosco, que iso é marabilloso sen a menor dúbida, marabilloso, de quitar a gorra, repito, marabilloso que rime en obriga con respectuoso, pois dicir NÓS non é dicir NON aos outros, para nada). Por tanto respecto mal entendido nós non podemos ver como o noso idioma esmorece, enfeblece, vaise, mesmo derrétese, para que o seu lugar o colla aquí en Galiza outro idioma que moi pouco ou nada ten que ver coa nosa vida, co noso pensamento, co noso sentimento matrio e patrio, básico e de peito.Repito... hai idiopmas de aprendizaxe, de oportunidade comunicativa, como o español, o catalá ou o euskara, o protugués, o inglés...etc e hai un que nos define galegos, de identidade, de urxente instalación aquí, no noso territorio ( Lugo tamén claro), que é a Lingua Galega do pobo do galego. Este idioma é consubstancial a nós, carne e alma,espíritu, letra e música,pan e compango orixinario, matricial, de peito. Sen el eu non me poido dicir GALEG@.Direime outra cousa a que se queira pacificamente. Quen non acepta o seu idioma natural, propio, materno, que non fale del para convencer sobre el. Eu respecto moito o idoma español ( castelán) pero non é o meu idioma de identidade. O español ( castelán) coma outros é para min un idioma necesario de relación, de comunicación.Pois...que tradición da miña Cultura e pobo teñen as súas palabras? Quen me queira contestar que o faga e xa verei se concordo ou non, pero que por querer e defender que se fale o meu idioma en Galiza, no meu pobo e na miña cultura, ninguén me pode insinuar siquera a mínima pegada de xenofobia. Os idomas, como as Culturas, son creacións humanas, colectivas dos pobos, e iso vai á misa e hai que respectalo. Introducir outras condicións é ganas de faltar. Unha cousa son as relacións, as convivencias, os códigos de circulación para facer as realidades transitabeis e sostibeis, os demáis idiomas ( non o meu) sérvenme para estabelecer azos e puntos de comuñón. As fronteiras non debesen existir se de verdade houbese respecto polas diferenzas. Así eu sabería de ti e ti de min.NÓS DE VÓS E VÓS DE NÓS. Non hai que vencer a ninguén, a ninguén se de verdade houbese o recoñecemento real e natural, de identidade. O demáis, esas discusións de se un é máis có outro, ou se eu si pero..., iso ao meu ver son disculpas ( ou medos) para non ter a humildade do orgullo por ser ( neste caso galeg@). Non hai máis cera no altar e arde a que arde.
